15 Kasım, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin (KKTC) kuruluşunun 43. yıl dönümü.
Kırk üç yıl önce ilan edilen bu egemenlik iradesi, sadece Ada’daki Kıbrıs Türk halkının varoluş mücadelesinin tescili değil, aynı zamanda Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki güvenlik ve strateji mimarisinin de temel taşıdır. Aradan geçen neredeyse yarım asra rağmen Kıbrıs meselesi, dar bir diplomatik dosya olmanın ötesinde, küresel güç mücadelelerinin ve enerji denklemlerinin tam merkezinde durmaya devam ediyor.
Doğu Akdeniz’e kıyısı olan ya da bölgeye binlerce kilometre uzaktan müdahil olmaya çalışan aktörlerin attığı her adım, tek bir gerçeği yeniden hatırlatıyor: Kıbrıs, Akdeniz’in ortasında demirlemiş stratejik bir uçak gemisi niteliğindedir. Ada’nın güvenliği Anadolu’nun güvenliğidir. Türkiye’nin güney sınırlarını çevreleme girişimlerinin arttığı, Doğu Akdeniz’deki hidrokarbon yatakları üzerinden tek taraflı oldu-bittilerin dayatıldığı bir konjonktürde KKTC’nin bağımsız bir devlet olarak varlığı hayati bir kalkan işlevi görmektedir.
Yıllar boyunca Birleşmiş Milletler zemininde yürütülen ve "federasyon" adı altında Kıbrıs Türkünü azınlık statüsüne indirgemeyi hedefleyen müzakere süreçlerinin iflas ettiği artık herkesin malumudur. Annan Planı’ndan Crans-Montana’ya kadar uzanan süreçte iyi niyet gösteren ve çözüm iradesi ortaya koyan taraf hep Türk tarafı olmuş, buna karşılık Rum-Yunan ikilisi Batılı merkezlerin de desteğiyle uzlaşmaz tutumunu sürdürmüştür. Bugün gelinen noktada, masada iki eşit egemen devletin varlığını esas almayan hiçbir formülün yaşama şansı yoktur. KKTC’nin tanınması ve uluslararası alandaki statüsünün güçlendirilmesi, bir temenni değil, bölgedeki barış ve istikrarın zorunlu koşuludur.
Bölgedeki jeopolitik tabloya bakıldığında, emperyalist güçlerin Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ni (GKRY) adeta bir askeri üsse dönüştürme çabaları dikkat çekmektedir. ABD’nin silah ambargosunu kaldırması, Fransa’nın ve diğer Batılı devletlerin Ada’nın güneyinde artan askeri hareketliliği, İsrail ile geliştirilen enerji ve güvenlik ortaklıkları tesadüf değildir. Bu hamlelerin tamamı, Türkiye’nin Mavi Vatan doktriniyle ilan ettiği deniz yetki alanlarını daraltmayı ve Kıbrıs Türkünü kendi vatanında kuşatmayı amaçlamaktadır. Ancak Türkiye’nin kararlı duruşu, sismik araştırma ve sondaj gemilerinin sahadaki varlığı ile Türk Silahlı Kuvvetleri’nin caydırıcı gücü, bu kuşatma planlarını boşa çıkarmıştır.
Doğu Akdeniz’deki enerji kaynaklarının Avrupa’ya taşınması noktasında da Türkiye’yi dışlayan projelerin ekonomik ve teknik olarak sürdürülemez olduğu bizzat piyasa gerçekleriyle kanıtlanmıştır. EastMed gibi siyasi saiklerle kurgulanan boru hattı projelerinin rafa kalkması, bölgedeki en rasyonel ve güvenli güzergahın Türkiye üzerinden geçtiğini bir kez daha göstermiştir. Bu denklemde KKTC, sadece bir coğrafi nokta değil, enerji güvenliğinin ve deniz haklarının kilit aktörüdür.
Önümüzdeki dönemde atılması gereken en önemli adım, KKTC’nin başta Türk Devletleri Teşkilatı olmak üzere uluslararası platformlardaki görünürlüğünü daha da artırmak, ekonomik ambargoları kıracak ticari ve lojistik bağları güçlendirmektir. Kıbrıs Türk halkının refahını yükseltecek altyapı yatırımları ve üretim odaklı kalkınma hamleleri, siyasi bağımsızlığın en sağlam teminatı olacaktır.
Kırk üçüncü kuruluş yıl dönümünde Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, tüm baskılara ve izolasyonlara rağmen dimdik ayaktadır. Kıbrıs’ta egemen eşitlikten ve iki devletli çözüm vizyonundan geri adım atılmayacağı açıkça ilan edilmiştir. Doğu Akdeniz’in kilidi KKTC’dir ve bu kilidin anahtarı Türk milletinin sarsılmaz iradesindedir.