Ne oldu bu çocuklara? Bir tuhaf oldular.
Bir garip oldular.
Bir anlaşılmaz oldular.
Oysa istedikleri herşeye ulaşabiliyorlar.
Yedikleri önlerinde, yemedikleri arkalarında.
Oyuncak dersen doğduğundan beri.
Bisiklet dersen yürüdüğünden beri.
Top dersen koşmaya başladığından beri. Telefon dersen okula başladığından beri.
Bilgisayar derken elindeki cep telefonunda var.
Üstbaş, kılık kıyafet dersen hepsi gönlüne göre alınıyor.
Zevkine göre oyunlar var atari salonlarında.
Sevgi dersen el bebek gül bebek.
İstedikleri ne varsa hemen alınır oldu.
Kısaca yok yok.
Her türlü istekleri yerine getiriliyor.
Öyleyse ne oluyor bu çocuklara ki çete kurma, vurma, kırma, akran dövme, saç baş yolma, tehdit etme, dövme, bıçaklama ve öldürme.
Kim bunlar?
Okul çağındaki çocuklar.
Çocuklar bunları yapar mı?
Yapıyorlar artık.
Çocuklar azdı.
Kudurdular.
Rahatlık batar oldu.
Her türlü yanlışı yapar oldular.
Özentileri var oldu.
Oyun salonlarında veya cep telefonlarında veya bilgisayar oyunlarında görüp oynadıkları, tahrik edici, beyin yıkayıcı, genç damağları hipnoz edici, vurdulu kırdılı, öldürücü oyunların etkisi ile çocuklarımızı elimizden aldılar.
Arkadaş grupları ve elden avuçtan çıkmış çocuklar.
Gruba dahil olmayan çocuklar “Korkak” addediliyor.
Dışlanıyor.
Yalnızlaşıyor.
Evinde de konuşma, sohbet etme, birlikte olma ortadan kalkınca çocuk dışarı kaçar oldu.
Bilgisayar oyunlarının esiri oldu.
Bir de bunların üstüne dini ve milli değerler ne evde ne ailede ne okulda verilmeyince sonuç maalesef hiçte istenmeyen şekilde böyle oluyor.
Babasının, dedesinin ortada bir yerde bıraktığı şöyle veya böyle bir silahını alıp gidip toplu öldürmelere yelteniyor.
Sınıfında yada okulunda ters düştüğü bir akranına haddini bildirme hıncı ve duygusuyla silaha sarılıyor.
Önce Kahramanmaraş şimdi Manisa.
Umarım bu son olay olur.
Çünkü geleceğimiz olan çocuklarımız bizim en değerlilerimiz.
Görüp duydukları ve hatta izledikleri bu büyük yanlışı çocuklarımız veya genç, tıfıl evlatlarımız örnek almasınlar isteriz.
Daha düne kadar hep Amerika’da olan okul basma, silahla öğrencilere ateş etme, öldürme haberlerini artık maalesef bizim çocuklarda da görür olduk.
Şimdi hiç kalkıp kendi kendimize sorup:
“Ne oldu bu çocuklara?” demeyelim.
Asıl suçlu onlar değil, biziz.
Biz büyükler.
Anne babalar.
Sonra okuldaki eğitim sistemimizde ki eksiklikler.
Milli ve dini değerlerin tam anlamıyla verilmeyişinin sonuçları bunlar.
“Ne oldu bu çocuklara?” imiş !
Daha ne olsun?
Ektiğimizi biçiyor değil miyiz?
NOT:Pazartesi günkü yazımda sehven, Etimesgut belediyesi diyene dek Keçiören belediyesi yazmışım.
Bu yanlışlığımdan dolayı okurlarımdan ve Keçiören belediyesinden özür diliyorum.
