Bir ilişkiyi ayakta tutanın şeyin aşk olduğunu düşünüyoruz. Oysa aşk, bir evin içindeki eşyalardır; güven ise o evin temelidir. Temel çatladıktan sonra koltukların ne kadar güzel olduğu, perdelerin ne kadar şık göründüğü ya da duvarların hangi renge boyandığı pek bir anlam taşımaz. Çünkü insan, çatlayan bir zemin üzerinde yaşayamaz.
Güvensizlik, ilişkilerin sessiz depremidir. İlk başta kimse fark etmez. Mesajlara biraz daha dikkat etmekle başlanır. Bir takipçi listesi biraz daha uzun incelenir. Bir fotoğrafın altındaki beğeniye biraz daha fazla anlam yüklenir… Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünür. Fakat içeride görünmeyen fay hattında kırılmalar oluşmaya başlamıştır.
Bazen bir ilişkinin altını oyan ihanet değil, ihanet ihtimaline karşı zihnin aralıksız mesai harcamasıdır. Çünkü insan zihni, kendini güvende hissetmediğinde her şeye mercek altından bakar. Kalp severken, beyin mesaisi olmayan bir araştırmacıya dönüşür.
Güvensizliğin en büyük trajedisi, kişinin sevdiği insana yaklaşmak isterken ondan uzaklaşmasıdır. Çünkü güvenin olmadığı yerde yakınlık kurulamaz. Yakınlık, ancak insanın kendini güvende hissettiği, tehlike ve tehdit algısının olmadığı yerde yeşerir.
Sürekli tetikte olan bir kalp sarılamaz.
Sürekli alarm veren bir zihin huzur bulamaz.
Bir bahçıvanın her gün toprağı kazıp yetiştirdiği bitkilerin kökleri kontrol ettiğinde, "Acaba büyüyor mu?" diye her gün ağacı yerinden çıkarttığında, o ağaç yaşayamaz. İlişkiler de böyledir. Sürekli sorguların ve soru işaretlerinin olduğu bir yerde de ilişki çiçek açmaz.
Peki insanlar neden güvensizlik yaşar insan?
Çünkü bazen bugünün korkularını dünün yaralarını besler.
Çocukluk dönemi duygusal ihmal yaşantıları, aldatılma travmalarını yaşanıl olmak ya da tanıklık etmek, yetersizlik duyguları, partnerin karşı cinsle sınır sorunları ve geçmiş ilişki deneyimleri, çocukluk döneminde güvenli bağlanmanın kurulmamış olması…
Bütün bunlar ilişkinin kapısından içeri görünmez valizler gibi girer. Partner eski yaşantıların faili değildir ama çoğu zaman yaranın muhatabı olan kişi olur.
Bazense güvensizlik yalnızca geçmişten gelmez. Karşı tarafın davranışları da bu duyguyu besleyebilir. Tutarsızlıklar, saklanan bilgiler, geçmiş ilişki deneyimleri, kişinin ilişki yaşama şekli, ilişkilerdeki belirsiz sınırlar, flörtöz davranışlar, verilen sözlerin tutulmaması, kişinin yeterince şeffaf olmaması…
Ağaç bir günde devrilmez. Ama içten içe çürümeye başlar…
Güven, daha çok yıkılmış bir köprüye benzer. Tekrar yapılabilir ama zaman ister. Emek ister.
Tutarlılık ister. Şeffaflık ister. Ve en önemlisi iki kişinin de aynı köprüyü yeniden kurmaya gönüllü olması gerekir. Bir taraf taş taşırken diğer taraf köprüyü söküyorsa hiçbir ilişki ayakta kalamaz.
Peki ya güven bir türlü oluşmuyorsa?
Bazı ilişkiler sevgi eksikliğinden değil, güven eksikliğinden biter. Çünkü insan sevgisiz yaşayabilir ama sürekli tehdit altında hissederek yaşayamaz. Sürekli şüphe etmek de yorucudur. Sürekli şüphe altında yaşamak da…
Bir noktadan sonra ilişki, iki insanın birbirine iyi geldiği bir liman olmaktan çıkar; fırtınanın merkezine dönüşür. Ve bazen en sağlıklı karar, birbirini değiştirmeye çalışmayı bırakmaktır.
Ayrılık bir savaş olmak zorunda değildir. Bir ilişkinin bitmesi, mutlaka bir suçlu olduğu anlamına gelmez. Bazen iki insan birbirini sevmesine rağmen birbirine güvenli bir yaşam alanı sunamaz. Böyle durumlarda ayrılık, bir yenilgi değil; gerçeği kabul etme cesaretidir.
En sağlıklı ayrılık ise intikamla değil, farkındalıkla yapılır. Karşı tarafı cezalandırmak için değil... Kendini korumak için. Suçlayarak değil... Anlayarak. Yarayı büyüterek değil... Kapatmaya çalışarak.
Çünkü bazı kapılar öfkeyle çarpılarak değil, sessizce kapatılarak kapanır.
Ve bazen insanın hayatındaki en büyük huzur, güvenmediği bir ilişkide kalmaya devam etmekten değil, artık o savaşı bırakmaktan gelir.
Aşk bir çiçekse, güven onun toprağıdır.
Toprak zehirlendiğinde çiçeği sulamanın pek anlamı yoktur.
Çünkü hiçbir çiçek, köklerinin korku içinde yaşadığı bir yerde uzun süre açamaz.