Bir cebi olsaydı eğer kalbimin seni orada saklardım. Aklıma gelmiş gibi olma ama aklımdasın yine...
Aklımda olmanı marifet sayarım kendime. Aklımdakiyle yaşamayı ise zül bilirim.
İki yakasını bir araya getiremediğim düşüncelerimle başım dertte. Şimdi biraz sen, biraz ben...
Bazen aklımda olduğunu unutuyor seni özlüyorum. Bazen de bu şehirde olmadığını unutuyor kapına kadar geliyorum. Sonra da bir çocuk gibi o kapıdan eli boş geri dönüyorum.
Geceden sabaha zülüf gibi dökülen hayallerimle bir sonraki güne uyanırken birçok şeye geç kalmışlığın yorgunluğunu hissediyorum ruhumda.
Bardakta soğumuş çay, masamda rengi solmuş fotoğraf, başucumda uzun zamandır okunmayı bekleyen kitap, radyoda ise eskilerden bir şarkı çalıyor.
Çalan şarkının nakaratında geçen sözler kadir kıymet bilmeyen bir gönlün sürgünü olduğumu hatırlatıyor bana...
Gençliğimden kalma uçarı hallerimden eser yok. Sevdasına dahi olsa ayakları yere sağlam basan , eğilmeyen, bükülmeyen, başı dimdik duran biriyim.
En büyük savaşım kendimle, bitmek bilmez derdim kendimle. Oluruyla, olmazıyla alnıma yazdıklarım benimle...
Topladıkça dağılıyorum. Dağılmışlığıma aldırmadan aklıma geldiğine değesin diye seni daha çok özlüyorum.
Efkar basıyor bir sigara yakıyorum. Acı bir duman sarıyor göğüs kafesimi. Tadını bilmesem bu zıkkımın , dumanına kokun diye sarılacağım.
Önümde dağ gibi duran gölgen, zihnimin kör noktasında geçiremediğim geceler, üstümde yığınla biriken dünün izleri...
Ne sabah, ne akşam, ne gece... Bilirim ki günün hiçbir saatinde yanımda olmayacaksın.
Bir düşsün işte ne varsın ne yoksun...
Bir hayalsin işte ne gerçek ne yalansın...
Bir fotoğrafsın işte ne siyah ne beyazsın...
Bir kalemin başına buyruk özlemisin işte yaz yaz tükenmeyen..