Bazen yazmak öyle kolay olmuyor. Alfabedeki harfleri yan yana getirip bir cümleyi inci gibi dizmek cesaret istiyor...
***
Günlerdir yazmak istediğim bir teşekkür yazısı var lakin elim kağıda kaleme gitmiyor, gidemiyor. Boğazımda bir acı düğüm, yutkunması zor...
***
Kalemimin ucunda bir harf, dökmesi zor...
3 Nisan Cuma günü Dede Korkut Anaokulu'nda “Suzan Teyze Kütüphanesi” açılışını gerçekleştirmiştik. İl Milli Eğitim Müdürü Sn. Mehmet Yasin Eriş, Kepez İlçe Milli Eğitim Müdürü Sn. Kenan Yavuz, ailem ve sevdiklerimle birlikte kütüphanemizin açılışını gerçekleştirdik. O gün birçok kişi ve kurumdan hayırlı olsun çiçekleri ile sevdiklerimin desteğini yüreğimde hissettim her birine gönülden ayrı ayrı teşekkür ediyorum.
Lakin o günün anlamına binaen öyle bir hediye aldım ki teşekkür etmek az kalır.
***
Çok kıymetli Nazım Tuğrul'da o gün kütüphanemizin açılışına davetliydi. Antalya'da birçok kez resim sergisi açmış, sanatını resimleriyle yaşatan usta biri olan Nazım Bey annemin fotoğrafını resmederek bana, aileme ve kütüphanemize çok değerli bir hediye armağan etti.
***
Bir resmi çizerken ressam o resim bitene kadar ne duygular içinde olur bilmiyorum. Bildiğin tek bir şey var ki o resmi çizerken duyguyu da verebiliyorsa sanatçı kimliği ön plana çıkıyordur.
***
Kütüphane açılışımız sonrası hediyesini takdim eden Nazım Bey’ resmettiği annemin resmini İl Milli Eğitim Müdürümüz Mehmet Yasin Eriş duvara kendi elleriyle astı. Resme baktığım an içimden bir yangın koptu. Uzun yıllardır annemin hiçbir resmine bakmıyor, gözleriyle göz göze gelmiyorsun ta ki o ana kadar.
***
Müdürümüz resmi bana çevirdiği an annemi canlı kanlı karşımda görmüş gibi oldum ve titreyen dudaklarımla birlikte göz yaşlarım akmaya başladı. O an çocukluğumda sarıldığım gibi önce anneme sarıldım... Annemin evinde ona dokunur gibi sarıldım, annemle kucaklaştım. Sonra döndüm Nazım Bey'e sarıldım.
Bu sadece renklerle, fırça darbeleriyle bir resmin sanat sallaştırılması değil bir kız evladına; annesinin hala yaşıyor olduğunun resmiydi, kanıtıydı...
***
İki cihanda hikayesi tamamlanan annemin resmini duvara asılı görünce yıllardır annemin fotoğrafına bakamayan Eylül’le de yüzleşmiş oldum. O günden sonra ne vakit okulun kütüphanesine gitsem yüreğimde kor bir ateşle birlikte anneme selam veriyorum. Onunla yüz yüze geliyor, konuşuyorum. Çok garip ama bunu gerçekten yürekten hissediyorum.
***
Yol gözlemekten umudunu kesince insan, cesaretleniyormuş acısıyla yüzleşmeye. Nazım Tuğrul’un çizmiş olduğu annemin resmi ile ben aslında kendimle yüzleştim, o cesareti olmayan kız çocuğunun elini tuttum.
O gün yanımda olmanız ve annemi tüm ruhuyla bize hediye etmeniz tarifsiz bir his.
Emeğinize, yüreğinize, sanatınıza sağlık Nazım Bey.