Kıymetini bilmiyoruz; aldığımız nefesin, içtiğimiz bir yudum suyun, yediğimiz bir lokma ekmeğin, sağlığın, dostluğun, aile olabilmenin dahası yaşamın...
***
İnsanoğlu hayatı boyunca birçok şeyle sınanıyor. Sınandığımız zamanlarda bazen isyankaroluyoruz bazen ise başımıza gelenleri tevekkül ile karşılıyoruz. Başımıza her ne geldi ise o an bir anlıkta olsa hayatımızda yoksunluğunu, eksikliğini yaşadığımız şeyin kıymetini o an anlıyoruz.
***
Peki ya sonra? Sonrasında insanoğlu şaşırtmıyor tabii eskiye çok hızlı geri dönüyoruz. Her şeyi hor kullanmaya, hızlı tüketmeye kaldığımız yerden başlıyoruz.
***
Hepimizin geçmişinde kendi yaşantısıyla ilgili keşkeleri ya da pişmanlığı illa ki vardır.
Kıymetini çok geç anladığımız şeylerin en başında bir daha geriye getiremeyeceğimiz sağlık ve zaman oluyor hiç şüphesiz ki...
***
İnsan yaş aldıkça hayata dair endişe ve korkuları büyüyor. Toz pembe gördüğü hayatını şeffaflığıyla görmeye başlıyor. Bazı şeyler için çok geç kalmış olsak da zamanın neresinden dönsek kârdır dediğimiz düşünceleri benimsemeye başlıyoruz.
***
Siz bu satırları okurken “Şimdiki aklımla bu yaşımda olsaydım keşke...”dediğini duyar gibiyim. İtiraf edeyim son zamanlarda ben de sıklıkla yeniliyorum bu cümleyi.
***
Gerçek şu ki, şimdiki aklımızla geçmiş zamanda olamıyoruz. Hissediyorum; neden ve niçinlerin zihnimizde var olduğu yaşlarımızın ağırlığı omuzlarımıza çöküyor. Düne kadar umurumuzda olmayan şeyler bugün gündemimizde oluyor. Düne kadar kıymetini bilmediğimiz tüm değerler bugün vazgeçilmezlerimiz oluyor.
***
Yaşam ile ölüm arasında sıkışıp kalmış hayatların siyah beyaz bir perdesi iniyor...
Başka bir dünya yok, başka bir ben yok. Beni benden iyi anlayan kimse yok. O halde elimizde, avcumuzda kalan tek bir şey var, o da o an hissettiklerimiz...
Belki o ana kadar dönüp yüzüne bile bakmadığımız hislerimiz en gerçek halimiz oluyor. En savunmasız, en çıplak, en kalbi duygularımız...
***
Zamanla anlıyor işte insanoğlu; bencilliğini, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşama arzusunun zehirli bir düşünce olduğunu.
Ve diline; kaç pişmanlık, kaç keşke cümlesi sıralanıyor sayamıyor bile...
***
Hayatının son anına yetişmek ya da yetişememekle eş değer bir yüzleşme olsa da hayatınınkıymetini anlamak güzel...
Hayatınla yüzleşmek çaresizliğe düştüğün bir ana bakar...