A Milli Takım, Romanya karşısında aldığı 1-0’lık galibiyetle Dünya Kupası yolunda kritik bir eşiği daha geçti. Zor maçları kazanabilen takımlar büyük hedeflere yürür; bu açıdan bakıldığında ortaya konan mücadele, sadece bir skor değil, aynı zamanda bir karakter göstergesiydi. Ancak bu galibiyetin gölgesinde konuşulması gereken önemli bir gerçek de var: Bu takım çok iyi ama halen eksik.
***
Öncelikle hakkını teslim edelim. Savunmadan orta sahaya kadar dengeli, tempolu ve modern futbolun gerekliliklerine uygun bir yapı izliyoruz. Oyunu rakip sahaya yıkabilen, baskı kurabilen ve topa sahip olma konusunda özgüvenli bir milli takım var. Ferdi Kadıoğlu’nun attığı gol sadece bir anlık kalite değil, bu takımın bireysel yetenek havuzunun ne kadar geniş olduğunun da bir göstergesi.
Fakat mesele tam da burada başlıyor.
***
Bu takımın oyunu var, planı var, temposu var ama ceza sahasında “bitiricilik” konusunda ciddi bir boşluk göze çarpıyor. Pozisyona girme konusunda problem yaşamayan milliler, son vuruşlarda aynı netliği gösteremiyor. Modern futbolda üretmek kadar bitirmek de bir sanattır ve Türkiye şu anda bu sanatın en kritik noktasında zorlanıyor.
***
Romanya karşısında da benzer bir tablo vardı. Oyun kontrol altındaydı, tempo bizdeydi, rakip zaman zaman çaresiz kaldı. Ama skor bir türlü güvenli seviyeye taşınamadı. 1-0 gibi ince bir çizgide yürümek, özellikle eleme maçlarında her zaman risk barındırır. Çünkü tek bir hata, tüm emeği silip götürebilir.
***
Forvet hattındaki bu eksiklik sadece gol sayısıyla ilgili değil; aynı zamanda rakip savunmayı yıpratma, alan açma ve takımın hücum çeşitliliğini artırma açısından da önemli. Ceza sahasında güven veren bir golcü, sadece skor üretmez; takımın oyun psikolojisini de yukarı taşır.
***
Şimdi önümüzde Kosova maçı var. Deplasmanda oynanacak bu final niteliğindeki karşılaşma, Dünya Kupası hayalinin kapısını aralayacak. Bu noktada teknik heyetin en kritik sınavı, mevcut kadrodan maksimum verimi alırken hücumdaki bu eksikliği nasıl dengeleyeceği olacak.
***
Gerçekçi olmak gerekirse, bu kadro Dünya Kupası seviyesinde. Hatta birçok açıdan o seviyeyi hak ediyor. Ancak futbol bazen tek bir dokunuşa, tek bir gole bakar. Türkiye’nin ihtiyacı olan şey de tam olarak bu: Doğru anda, doğru yerde bitirebilen bir forvet dokunuşu.
***
Sonuç olarak; umut var, kalite var, oyun var… Ama o son parça gelecek yıllarda tamamlanmadan, bu hikayenin kusursuz olması zor görünüyor.